ΔΙΑΣΠΟΡΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΣΤΟΑ - ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ 2011 - “Τα δάση μας, Οι ζωές μας”

(Στάλθηκε από την Para-Mythou)

Η Διασπορική Λογοτεχνική Στοά, με απόφαση της Επιτροπής της, θα συμπεριλάβει 

στο πρώτο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού της ένα αφιέρωμα στα δάση(*) με την 

ελπίδα να βοηθήσουμε τον κόσμο να κατανοήσει τα προβλήματα που προξενούμε 

σήμερα στις επόμενες γενιές. Αυτό το αφιέρωμα θα συμπεριλάβει έργα που θα λάβουν 

μέρος σ’ ένα διαγωνισμό με τίτλο “Τα δάση μας, οι ζωές μας - 2011”.
Όλα τα έργα (ποίηση, πεζό και δοκίμιο) που θα βραβευθούν θα δημοσιευθούν σε αυτό 

το εναρκτήριο τεύχος του περιοδικού της Διασπορικής Λογοτεχνικής Στοάς για το 2011, 

σε ένα ιδιαίτερα μεγάλο τμήμα του τεύχους που θα αφιερωθεί σε αυτό το θέμα.

2001-2010: τα πρώτα δέκα χρόνια

Στο 24ο τεύχος των (δε)κάτων που κυκλοφορεί το Σάββατο, 

22 Ιανουαρίου 2011, στα κεντρικά βιβλιοπωλεία και περίπτερα 

της Αθήνας θα βρείτε ένα φάκελο 56 σελίδων για το Μυθιστόρημα 

(Ελισάβετ Κοτζιά), το Διήγημα (Βαγγέλης Χατζηβασιλείου), το Διαδίκτυο 

και την εκμάθηση μέσω κινητού, (Μπέττυ Τσακαρέστου), την αδυναμία 

ανάγνωσης λογοτεχνίας στο Διαδίκτυο (Λάμπρος Σκουζάκης), την Πολιτική 

(Χρήστος Οικονόμου), τα Εικαστικά (Μάνος Στεφανίδης), την Τηλεόραση 

(Μαριάννα Τζιαντζή), την Αθήνα (Δημήτρης Ρηγόπουλος) και τα πράγματα 

που δεν έγιναν τα πρώτα δέκα χρόνια (Γιώργος Μπλάνας).

Καλό και ευλογημένο

( Γράφτηκε από την Βιολέτα )

Της νύχτας οι πελώριες ρίζες θρασεύουν απότομα και βγαίνουν,
και έτσι επιστρέφεις στον έξω κόσμο ότι έχεις μέσα σου κρυμμένο
κι έρχονται σμάρια εκεί, σμάρια γαλαζωπά
που εσύ εγέννησες κι εσύ τα τρέφεις

Π.Νερούντα
Ήμουνα ,λέει, σε μια πλατεία μεγάλη γεμάτη κόσμο , πρόσωπα δεν ξεχώριζα
υπήρχε μια ομίχλη γύρω μου είχε αρχίσει και να νυχτώνει. Είχα πάει για ένα γάμο
σε αυτό το μέρος όμως ο γάμος για κάποιο λόγο άγνωστο είχε αναβληθεί .
Είδα για μια στιγμή τη νύφη χωρίς νυφικό κάπου εκεί κοντά να γελάει με την
παρέα της.

1ος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Διηγήματος Νέων της «Λεσβιακής Παροικίας» Αθηνών

( Στάλθηκε από την Ειρήνη )

Η «Λεσβιακή Παροικία» συμμετέχοντας στο έτος Οδυσσέα Ελύτη
που φέτος συμπληρώνει 100 χρόνια από την γέννησή του
Προκηρύσσει Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Διηγήματος Νέων

Ο σύλλογος «Λεσβιακή Παροικία» Αθηνών, σαν πολιτιστική προέκταση της
Λέσβου μας, της οποίας είναι γνωστή η πνευματική ιστορία απ’ τα αρχαία χρόνια
ως τα σήμερα, προκηρύσσει τον 1ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Διηγήματος Νέων,
με θέμα που να αναφέρεται στη Λέσβο, και να είναι γραμμένο στην ελληνική γλώσσα.

Προσωποποιημένο όνειρο

( Γράφτηκε από την Πηνελόπη )



Κάθομαι με σκυμμένο το κεφάλι, κουνιέμαι μπρός-πίσω μπρός-πίσω.
Μάλλον θα σκέφτομαι. Τι χέρι είναι αυτό? Πλησιάζει. Χάνομαι στις γραμμές του.
Μουσική. Τρέχω στις γραμμές μιας άγνωστης παλάμης. Της ζωής, της καρδιάς του
θανάτου. Ένα χαστούκι και το μάγουλό μου πονά. Το δικό μου χέρι χαιδεύει τον πόνο.
Το δάχτυλο πιέζει το μάγουλο. Το μάγουλο πιέζει το δάχτυλο. Τσίμπιμα αργό, απαλό.
Τσίμπιμα δυνατό. Το μάγουλο ταλαντεύεται και παρασύρει το πρόσωπο απο άκρη σε
άκρη. Τώρα το τραβώ ισα με το άνοιγμα του χεριού. Μπορώ να πλάσω το προσωπό
μου. Το βγάζω και το στήνω απέναντί μου. Πιέζω με τους αντίχειρες τα φρύδια, βαθιά
προς τα πάνω.

Όνειρο με γατοφρένεια

( Γράφτηκε από την Αλίκη Λ. )



Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένας γάτος, για την ακρίβεια ήταν πολλοί γάτοι
αλλά αυτός είχε κάτι διαφορετικό. Μαρτυρίες λένε ότι κάποτε ήταν πρωταθλητής
γάτος στο άλμα από όροφο και στο σκαρφάλωμα δέντρων. Στα 17 του όμως
γατίσια χρόνια, συνέβη αυτό το κάτι διαφορετικό που άλλαξε τη ζωή του….

Ξαφνικά οι φίλοι του δεν τον έβλεπαν τόσο συχνά, καθόταν μόνος του πάνω στα
δέντρα, δεν καθάριζε τη γούνα του με επιμέλεια όπως συνήθιζε και άμα του
νιαούριζες σου έριχνε ένα παραπονεμένο βλέμμα γεμάτο αγωνία και επιθετικότητα.

« Παραξενιές της εφηβείας» είπαν οι καθηγητές του στο λύκειο των αιλουροειδών
που φοιτούσε.

3 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ

( Γράφτηκε από τις Ρουμπίνη, Κατερίνα & Μαρία Χ. )



Όλα είναι στη θέση τους. Η εκκλησία με την πανοραμική θέα.
Οι μπομπονιέρες με το περίτεχνο λουλούδι (σ΄ αυτό καταλήξαμε τελικά;).
Ο φωτογράφος. Το νυφικό (επιδιορθώσεις μέχρι την τελευταία στιγμή).
Και έφτασε η μεγάλη στιγμή. Κατεβαίνω τρέμοντας από το αμάξι.
Αγγίζω το μπράτσο του μπαμπά. Σηκώνω αργά τα μάτια. Εκεί στην κορυφή
των σκαλιών με περιμένει.. ΠΟΙΟΣ; Ποιος είναι αυτός;! Που είναι ο Γρηγόρης;

ΤΙ ΕΙΔΕ Η ΚΟΥΡΤΙΝΑ

( Γράφτηκε από την Loukritia )

Άλλη μια μέρα ξημέρωσε και σήμερα, με τον ήλιο να ξεπροβάλει σιγά σιγά

και δειλά πίσω από κάποια γκρίζα σύννεφα, θαρρείς και ήθελε, να τους 

ζητήσει την άδεια αν μπορούσε να βασιλέψει σήμερα. Η απόφαση δεν είχε 

βγει ακόμα, προς το παρόν τουλάχιστον.
Όλα έδειχναν, ένα συνηθισμένο πρωινό σε μια μεγάλη πόλη.
Τα μαγαζιά άνοιγαν σιγά σιγά το ένα μετά το άλλο, οι μεγάλοι ξεκινούσαν για 

να πάνε στις δουλειές τους, τα παιδιά, με τις τσάντες περασμένες στους ώμους 

για το σχολείο.

MIA ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΛΙΓΟ ΡΕΤΡΟ

( Γράφτηκε από την Βιολέτα )

Ήξερα καιρό τον πατέρα σου, ένα ξανθό λιγομίλητο παλικάρι, πετράς,

μάστορας καλός έπιανε την πέτρα και της έδινε ότι σχήμα ήθελε, εκείνο 

τον καιρό μας έφτιαχνε μια μάντρα.

Μια μέρα καθώς κολάτσιζε τον ρώτησα για τη ζωή του ,μου είπε ότι είναι 

μετανάστης, ζει χρόνια στην πόλη μας και ότι είναι παντρεμένος.

-Έχεις παιδιά τον ρώτησα;

Αμέσως τα μάτια του έλαμψαν το πρόσωπο του γλύκανε .

-Έχω ένα κοριτσάκι , μου είπε.

Κατειλλημμένο

(Γράφτηκε από την Ρουμπίνη)

Γκλιν γκλον. 3ος όροφος. Α η κυρία Γκλέζου. Ευτυχώς μπήκε στο ασανσέρ 

χωρίς το πατσαβουρέ σκυλάκι σήμερα.

Γεια σου κοπέλα μου. Τι κάνεις;
Δόξα τω Θεώ μια χαρά, κυρία Γκλέζου!
Η μαμά, ο μπαμπάς καλά;
Ναι όλοι καλά.
Α να σου πω. Εσείς που είστε και διαχειριστές! Τι θα γίνει με τους… ξέρεις 

στο υπόγειο;
Τους Ινδούς εννοείτε;
Ποιους άλλους; Έχουν βρωμίσει την πολυκατοικία. Κάνουν συλλογή. 

Δεν εξηγούνται αλλιώς τόσα σκουπίδια έξω απ΄ την πόρτα τους. 

Δεν έχουν χέρια να τα βγάλουν έξω; Κάντε καμιά παρατήρηση και’ σεις! 

Τι κάθεστε;
Εε… Καλά κυρία Γκλέζου… Θα τους το πω…
Μα δεν είναι κατάσταση αυτή…