Μπλεγμένο στις σκέψεις και όχι στα μαλλιά της

(Γράφει η Μαγδαλένα)

Και ξαφνικά βρέθηκα έξω απ’ την τσάντα της Μαρίας και τη ζεστή ασφάλειά

της. Είμαι καιρό εκεί και περιμένω πότε θα βρεθώ στα μαλλιά της ή στα χέρια 

της, στα δάχτυλά της. Χαζεύω τα δάχτυλα της όταν ανοίγει την τσάντα και 

περιμένω πως και πως. Που και που αλλάζω θέση, ταξιδεύω στο σπίτι, μπλέκομαι 

στους ήχους και στις μυρωδιές του σπιτιού αλλά ποτέ στα μαλλιά της.Υπάρχουν 

κι’ άλλα αδερφάκια μου παντού στο σπίτι, στην τσάντα, τόσα που περιμένουν να

πρωταγωνιστήσουν σ’ ένα χτένισμα της. Ίσως αν ήμουν πιο φανταχτερό, πιο 

πολύχρωμο, ποιος ξέρει μπορεί να με χρησιμοποιούσε πιο πολύ. 

Να 'μαι κι εγώ!

(Γράφει η Πόπη)

Βρε Βρε Βρε, για δες. Από κει που ήμουν ένα ρολόι αραχτό σε μια βιτρίνα, 
που πολλοί με φλέρταραν αλλά κανείς δεν με αγόραζε, έγινα και πρωταγωνιστής 
επί σκηνής!! Λοιπόν τι σου είναι η ζωή. Εγώ ήμουν ένα χρωματιστό χαρούμενο 
ρολόι πάνω σε ένα ράφι καταστήματος. Πολλοί με κοίταζαν – με έπιαναν – 
με δοκίμαζαν με κούρδιζαν, αλλά στο τέλος με αγνοούσαν, με άφηναν, και δήθεν 
ανέβαλαν την αγορά μου για μια άλλη φορά. Ώσπου τι ωραία τι καλά!! Μια μέρα 
με αγόρασε η γλυκιά μου Εβίτα. Και το ωραιότερο? 

Βιβλιοπεριπέτειες

(Γράφει η Παναγιώτα)

Η Ελένη συνήθως βρίσκεται σε φασαριόζικα μέρη! Γεμάτα ωραία φασαρία. 
Λατρεύουμε τις φωνές των ανθρώπων που δίνουν ζωή στις ιστορίες μας.

Αν μάλιστα πρόκειται για τις φορές που η Ελένη καταλήγει να βρίσκεται σε 
μια αίθουσα γεμάτη πιτσιρίκια, τότε ακόμη καλύτερα !Λέξεις σκορπάνε στον
αέρα και τα  παραμύθια μας, παίρνουν ζωή και  παρότι  η ιστορία είναι ίδια,
μοιάζει ν’ αλλάζει κάθε φορά που διαφορετικός άνθρωπος την αφηγείται, που
παιδιά την ζωντανεύουν και διασκεδάζουν μαζί της. Αυτά βέβαια είναι τα καλά
του να ζει κανείς μαζί με μια βιβλιοφαγο-συγγραφέα!

Ένα δάχτυλο για μένα

(Γράφει η Μαριέττα)

Χρόνια κλεισμένο σ΄ένα κουτί. Σ΄ένα μικρό αλαβάστρινο κουτάκι με βυσσινί 

βελούδο και περίτεχνα ανατολίτικα σχέδια. Στο σκοτάδι. Ξεχασμένο από τις 

γυναίκες της οικογένειας και τα δάχτυλά τους. Σχεδόν είχα ξεχάσει και εγώ το 

ίδιο από πού ξεκίνησα. Ποιο κορίτσι με πρωτοφόρεσε. Αμυδρά θυμάμαι μόνο 

ήχους κουζίνας, κουτάλες να χτυπούν επάνω μου, παγωμένο το νερό της βρύσης, 

ζεστά ταψιά και τεντζερέδες και κάποτε ένα μικρό ποδηλατάκι που με πάτησε 

και μια βραχνή γυναικεία φωνή που ανήσυχη για την τύχη μου μ΄αναζήτησε.

Και έπειτα για χρόνια σιωπή μέσα στο κουτί. Ούτε κι εγώ ξέρω πόσα. 

Όταν μπήκε φώς έπειτα από καιρό, σάστισα. 

Το δαχτυλίδι της Θάσου

( Της Εβίτας )

Είμαι το δαχτυλίδι της Θάσου. Όχι ότι φτιάχτηκα στη Θάσο δηλαδή, αλλά 
από το νησί αυτό έχω την πρώτη μου ανάμνηση. Πριν ήταν μόνο σκοτάδι. 
Φαίνεται ότι ήμουν μέσα σε κάποιο κουτί και ταξίδευα με φορτηγά, πλοία, 
αυτοκίνητα, μέχρι που έφτασα στη Θάσο τελείως ζαλισμένο. Εκεί με έβγαλαν 
απ’ το κουτί μου και με έβαλαν σε μια βιτρίνα. Θυμάμαι ότι στην αρχή τυφλώθηκα 
από το φως του ήλιου και από τη λάμψη των άλλων κοσμημάτων γύρω μου. 
Δεν ξέρω πόσο καιρό έμεινα εκεί. Είναι λίγο βαρετό να είσαι δαχτυλίδι της βιτρίνας…

Ο μονόλογος μιας βέρας

(Γράφει η Μελίνα)

Υπάρχουν δαχτυλίδια που πηγαίνουν από μάνα σε κόρη και είναι μεγάλης ηλικίας. 

Εγώ είμαι σχετικά καινούριο, αλλά νιώθω σπουδαίο. Ένωσα δύο ανθρώπους και 

με τον καιρό δέθηκα και εγώ μαζί τους. Τους παρατηρώ κάθε μέρα, ώρα και λεπτό. 

Βλέπω πως αλλάζουν οι συνήθειές τους και τι σημαίνουν για αυτούς οι λέξεις 

γάμος, παιδιά, οικογένεια. Όταν ξεγλιστρώ απ’ τα δάχτυλα της Παναγιώτας είμαι 

μόνο μου. Νιώθω βαρύ σαν πέτρα, μέσα στα χέρια των ανθρώπων που με 

περιεργάζονται με το ψυχρό τους βλέμμα, λες και είμαι άψυχο.