Η Κοκκινοσκουφίτσα ριάλιτι ....

Το ... ποδαρικό για το 2011 στο Γραφουργείο μας έκανε η Μαρίνα
με μια διαφορετική προσέγγιση των παραμυθιών, που θα μπορούσε να
αποτελέσει αφορμή για αναλύσεις......

Από το βιβλίο "Φεγγαράκι μου λαμπρό φέξε μου και γλίστρησα" του
Τζόμπε Κοβάτα:

Βλέπετε, παιδιά, δεν είναι δύσκολο να γράψουμε ένα παραμύθι.
Παίρνουμε δυο τρεις ηλίθιους στην τύχη και τους βάζουμε σε ένα κάστρο ή
σε ένα δάσος...
Να σας δώσω ένα παράδειγμα:

Η Κοκκινοσκουφίτσα είναι ένα παραμύθι που το κατοικούν αποκλειστικά
και μόνο ηλίθιοι.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΕΓΙΝΕ ΜΑΘΗΜΑ…

( Γράφτηκε από την Εβίτα )


Μια φορά κι έναν καιρό,ήταν ένα πολύ όμορφο,αλλά…κακομαθημένο κορίτσι,

που το έλεγαν Χιονάτη. Ζούσε μαζί με τους γονείς της,οι οποίοι την αγαπούσαν 

πολύ και της έκαναν όλα τα χατίρια, σ’ένα μικρό,φτωχικό,αλλά πάρα πολύ όμορφο 

σπιτάκι.

Ένα πρωί,η Χιονάτη,έχοντας βαρεθεί τη φτώχεια και τη δυστυχία (όπως νόμιζε), 

ρωτάει το μαγικό καθρέφτη που είχε:”Καθρέφτη..καθρεφτάκι μου..ξέρω πως είμαι 

η πιο όμορφη στον κόσμο και όποιος πει το αντίθετο..σπυριά να βγάλει στο στόμα..

Πες μου,αγαπημένε μου καθρέφτη,πού μπορώ να πάω για ν’απαλλαγώ από αυτή τη 

μιζέρια και να με έχουν σα βασίλισσα,όπως μου αρμόζει;” Και ο καθρέφτης απάντησε:

”Στο δάσος υπάρχει ένα σπίτι,όπου μένουν οι επτά νάνοι…εκεί να πας!” 

Μετααααβολή!

( Γράφτηκε από την Ελισσάβετ Καμπάνη )

Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια μακρινή χώρα που λεγόταν Μεγάλο 

Μπουμπουνιστάν. Η χώρα περιτριγυρίζονταν από θαρραλέους εχθρούς 

αλλά ο βασιλιάς της, ο Μπουμπουνόκαρδος ο Μέγας, ήταν φοβητσιάρης. 

Έδινε πρόθυμα ότι απαιτούσαν οι εχθροί, υποχωρούσε, κρυβόταν, έτρεμε 

να μπει σε πόλεμο. Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά η χώρα συνεχώς μίκραινε και 

φτώχαινε. Έφτασε να λέγεται (σκέτο) Μπουμπουνιστάν.

Μια λυκο-οικογένεια κάνει άνω-κάτω τρία παραμύθια :

Τι σχέση έχουν μια παρεξήγηση, μια εγχείρηση και μια βελανιδόσουπα

( Γράφτηκε από την Αλίκη Στελλάτου )

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στο δάσος ένας λύκος, ο Νίκος. Μέρα - νύχτα 

περπατούσε μόνος σέρνοντας τα πόδια και την ουρά του ψάχνοντας κάτι να φάει.
Ήταν ακόμα χειμώνας βαρύς και η τροφή δυσεύρετη΄ έτσι βολευόταν με ό,τι έβρισκε.

- Δεν έχει τίποτε να φάω, μονολογούσε ο λύκος ο Νίκος, όλα τα χόρτα με τους 

τρυφερούς βλαστούς και τα πικάντικα φύλλα είναι κάτω από τα χιόνια. Πότε επί τέλους 

θα φανεί η άνοιξη

Μάλιστα, την άνοιξη περίμενε ο λύκος ο Νίκος για να χορτάσει την πείνα του με 

πρασινάδα...γιατί ήταν χορτοφάγος! Ήταν τόσο χορτοφάγος που τα δόντια του είχαν 

χάσει πια το ωραίο τριγωνικό τους σχήμα και είχαν γίνει στρογγυλά! Κυκλοφορούσε 

πάντα μόνος, γιατί τον είχαν αποβάλει από όλες τις αγέλες του δάσους. Κάθε φορά 

που η αγέλη σκότωνε ένα ζώο, ο λύκος ο Νίκος έκλαιγε με λυγμούς και αυτό ήταν 

πλήγμα για την κοινωνική του ζωή. 

Η πριγκίπισσα κι ο νάνος

( Γράφτηκε από την Αγγελική )

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια βασιλοπούλα που ζούσε με τον
πατέρα της και τη μητριά της σ’ ένα μεγαλόπρεπο παλάτι. Το κορίτσι
αυτό ήταν όμορφο, πολύ όμορφο. Ψηλή, μελαχρινή με δυο μενεξεδιά
μάτια και τα πλούσια μαλλιά της να λούζουν τους αλαβάστρινους ώμους
και τα ολόλευκα της χέρια. Μόνο μια μικρή λεπτομέρεια της χάλαγε την

τόση ομορφιά: η μύτη της είχε μια τόση δα καμπουρίτσα και πάνω σ’ αυτήν 

ξεχώριζες μια κρεατοελιά, σαν αυτές που έχουν οι κακές μάγισσες των 

παραμυθιών. Όνειρό της ήταν να γίνει δεκαοχτώ, για να φτιάξει τη μυτούλας 

της με πλαστική επέμβαση. Τίποτα άλλο δεν την ένοιαζε παρά μόνο οι όμορφες 

βασιλικές φορεσιές και οι γοητευτικοί πρίγκιπες που φιγουράριζαν στα περιοδικά 

μόδας κι έψαχναν όμορφες νεαρές πριγκιποπούλες, για να παντρευτούν.