Το καπέλο

(Γράφτηκε από τον Δημοσθένη )

Κοντά στην πόρτα , έστεκε ένας  καλόγερος. Οι αχτίνες του ήλιου
έμπαιναν από το μικροσκοπικό παράθυρο. Χτυπούσαν  τον καλόγερο
στα  σκαλιστά του πόδια και τον φθαρμένο από τον καιρό  κορμό του.
Έφτιαχναν μια σκιά που  έγλειφε το ξύλινο πάτωμα και απλωνόταν ως
το αντικέ γραφείο μου.  Καθισμένος στην πολυθρόνα μου, είχα στυλώσει
το βλέμμα στο καπέλο. Εκείνο  αναπαυόταν στο ψηλότερο σημείο του
καλόγερου. Το φως μπέρδευε τη ματιά μου. Έβλεπα το  καπέλο, πότε αμυδρά ,
πότε καθαρά. Κείνη τη στιγμή η αμυδρότητα της εικόνας του μ’ ενοχλούσε.
Δεν άλλαζα όμως κατεύθυνση στο βλέμμα. Επέμενα να κοιτάζω απέναντι ακόμα
κι όταν το φως μου τύφλωνε τα μάτια. Το  καπέλο μου έφερνε στο νου στιγμές
ευτυχίας.  Ήθελα να τις ξαναθυμηθώ. Έπρεπε να το ξαναφορέσω.

Απαγορευμένα Παιχνίδια

Τα φύλλα θροΐζουν, παίζουν με τον ήλιο πάνω στο κεφάλι μου. Ξαπλωμένη σ’ ένα πλακόστρωτο, σχηματίζουμε με φίλους ένα αστέρι. Αισθάνομαι στη πλάτη μου το κρύο από την πέτρα. Ένας εξαίσιος σκοπός από μια μακρινή κιθάρα με τυλίγει και ξαφνικά ανοίγει διάπλατα ένα παράθυρο στα νιάτα μου. Ρίγος με διαπερνά. Η ζωή με πλημμυρίζει, η ζωή η πρωτόγονη, που δεν χρειάζεται σκέψεις, λέξεις, εξηγήσεις. Κάτω από την πλάτη μου, η πέτρα ζεσταίνεται. Και σκέφτομαι αν η πέτρινη πλάκα αυτή έμελλε να με σκεπάσει τούτη τη στιγμή, δεν θα μ’ ένοιαζε καθόλου.

ΤΗΣ ΡΟΔΑΣ ΝΙΑΟΥΡΙΣΜΑΤΑ

Από τους στίχους του τραγουδιού της ΈΛΛΗΣ ΠΑΣΠΑΛΑ που λέει  
ΝΑ ΠΩ ΤΟ ΠΟΝΟ ΜΟΥ ΣΤΙΣ ΓΑΤΕΣ ... μου ΄ρθε και έγραψα το
παρακάτω κείμενο, το οποίο είναι πραγματικό.

( Γράφτηκε από την Loukritia )

Τελικά,  έχουν δίκιο  που  λένε ότι,  όταν αποκτήσεις  ένα  ζωάκι,   

δένεσαι σε απίστευτο βαθμό μαζί του.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, οι γάτες, αρσενικές, θηλυκές,

μεγάλες, μικρές ανεξαρτήτου ράτσας, μα και αυτές της πιάτσας, - γιατί 

μη νομίζετε,  και οι κεραμυδόγατοι έχουν τη γλύκα τους , αυτό το νάζι, 

το «βρώμικο»  και πονηρό βλέμμα - τους είχα μια αδυναμία και μια 

ιδιαίτερη συμπάθεια.

Όχι, όχι  αγαπάω και μάλιστα  σέβομαι  πολύ όλα τα ζώα της γης,

αλλά να, πώς να το εξηγήσω, όταν βλέπω μια γάτα προσπαθώ να 

ταυτιστώ μαζί της. Και πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου εύκολο, γι'αυτό 

θα μπορούσα να πω, ότι τη ζηλεύω και λιγάκι.

Μου αρέσει πάρα πολύ αυτή η ανεξαρτησία που έχει καθώς επίσης 

και την περηφάνια που τη διακατέχει.

Αυτή η μικρή «ζήλια» ίσως να προέρχεται από το γεγονός ότι έχω 

κάποιο κινητικό πρόβλημα, είμαι καθηλωμένη σε καροτσάκι, οπότε 

έχω και την «εξευτελιστική» εξάρτηση από τους γύρω μου.

Φυσαλίδες

Είσαι δέκα χρονών. Παίρνεις ανάσα, κλείνεις τα μάτια και βουτάς και για λίγα δευτερόλεπτα νιώθεις την αγωνία του άγνωστου, φόβο και λαχτάρα μαζί, μέχρι να ανοίξεις ξανά τα μάτια και να πλημμυρίσεις γαλάζιο. Γαλάζιο όσο βλέπεις μακρυά, παντού τριγύρω, και ένα λαμπύρισμα από ψηλά να κατεβαίνει σαν κορδέλες που παίζουν και χορεύουν γύρω σου. Απλώνεις τα χέρια σου και τα κοιτάς, και μοιάζουν πιο λευκά απ'οτι θυμόσουν, και λίγες φυσαλίδες ξεφεύγουν ονειροπολώντας προς τα πάνω. Κοιτάς δεξιά και βλέπεις άλλα πρόσωπα, γνώριμα, μάτια μισόκλειστα, μάγουλα φουσκωμένα, και γελάς, και ξεχύνονται τώρα οι φυσαλίδες μεγάλες, χοντρές και χαρούμενες και δεν αντέχεις άλλο και ανεβαίνεις κι εσύ μαζί τους στον αέρα, σκασμένη στα γέλια.

Με αφορμή ένα μουσικό κομμάτι - Παγκάκι

Ένα παγκάκι. Από κάτω απέραντα βράχια. Σμιλευμένα από αλάτι και άνεμο. Φυσάει πολύ. Τα κύματα σκάνε με βία. Το παγκάκι μόνο του, ξύλινο, γερασμένο πια στέκει ακόμα. Ιστορίες που άκουσε τόσα χρόνια γυρίζουν στο μυαλό του. Η φωνή του βραχνή, αργή. Την ακούει μόνο όποιος του κάνει λίγη συντροφιά.

Ανοίγουν οι ψυχές σε τούτο το μέρος.

Το "σφηνάκι" από τις νευροεπιστήμες (αφήγηση και εγκέφαλος) που σας κέρασε ο Δημήτρης :

Γιατί η αφήγηση ;




Μετά τους συγγραφείς και τους ποιητές τον Φρόϋντ και την ψυχανάλυση και πολλούς άλλους ήρθε και η νευροεπιστήμη να ανακαλύψει τον κατακερματισμένο εαυτό. Πράγματι ποιος δεν ανακάλυψε κρυμμένους εαυτούς στο υποσυνείδητο, το εγώ το υπερεγώ και το εκείνο, στην απλή διαδικασία των τύψεων. Σκεφτείτε π.χ. όταν έχετε τύψεις ποιος ακριβώς είστε αυτός που έχει την επιθυμία ή αυτός που σας κατηγορεί και στεναχωριέται για αυτή την επιθυμία;

Σαν Αστέρι

Χωρίς σώμα। Σ' ένα φύλλο της λεύκας। Το πιο ψηλό। Ακίνητη στον αέρα। Κι η μουσική της ψυχής। Και του Δημήτρη। Δεν υπάρχω। Σκόνη στο άπειρο। Είμαι παντού।

Κάτω Μύλοι, πριν 30 χρόνια και βάλε ...

Στο εγκαταλειμμένο εδώ και καιρό χωριό της μάνας μου. Τα ρούχα μας έχουν
μουσκέψει πάνω στο βρεγμένο χώμα. Δίπλα μας ο ποταμός αργοκυλάει.
Μένουμε ξαπλωμένοι μέχρι να βραδιάσει για τα καλά. Θα έχουν ανακαλύψει
ήδη πως κάποιοι έσπασαν με τις σφεντόνες όλα τα τζάμια των παλιών σπιτιών.
Επόμενη άσκηση θάρρους να πάμε να βρούμε τον γέρο-Φανούριο. Θα του
ανακατέψουμε πάλι τα μαλλιά  αλλά αυτή την φορά ελπίζουμε ότι δεν θα μας
κυνηγήσει με την βέργα του. Την περασμένη Κυριακή ήταν τα συναπαντήματα
του. Έχει "φύγει" από κοντά μας δύο χρόνια νωρίτερα.

Ο Δημήτρης μας ταξιδεύει με την κιθάρα του ...

   

Cafe' Αρέθουσα : Μυσταγωγία για τους ... μυημένους του σεμιναρίου κάτω 

από ένα πλατάνι. Το απαλό θρόισμα των φύλλων κάνει βουτιά για να σμίξει 

με τις νότες της κιθάρας που χαϊδεύουν τα αυτιά μας. Πιο πέρα μας κοιτάζει 

απορημένο το πιο γλυκό κορίτσι της Πάρου που δεν κουράστηκε να μας 

σερβίρει υπομονετικά.όλες τις μέρες. Βαρβάρα, μην ανησυχείς για μας. 

Είμαστε όλοι ... σχεδόν καλά !