Η έκθεση

(Γράφτηκε από την Πηνελόπη)

Παρασκευή πρωί.

Σήμερα η κυρία μας είπε να γράψουμε μια έκθεση με τίτλο 

‘Ενας ξένος στην οικογένειά μας’, όμως εγώ δεν ξέρω κανέναν ξένο.

-Κριστιάν εσύ τι θα γράψεις?

-Δεν ξέρω, αλλά η μαμά μου θα μου πάρει gormiti, καλά οχι τώρα όμως.

-Και εμένα playmobil αλλά μόνο αν είμαι καλό παιδί.

Θα βάλω τη μαμά μου να το γράψει, αυτή είναι μεγάλη, όλο και κάποιο 

ξένο θα ξέρει.

-Ντάρβι εσένα η μαμά σου ξέρει κανένα ξένο?

-Ξένο? Εγώ δεν θα ρθω σχολείο. Θα παω στη γιαγιά μου.

Χαζή είναι αυτή η κυρία αφού κανένας δεν ξέρει κάποιο ξένο, καλύτερα 

να κάνω τον άρρωστο.

ΕΚΕΙΝΟΣ

(Γράφτηκε από την Μαρία X.)

7.30 π.μ. Το ξυπνητήρι χτυπάει και σηκώνομαι κουρασμένη. Στο σπίτι μας έχει

ήδη φτάσει η Αλβανίδα που μας καθαρίζει. Ακούγεται ο ήχος της σκούπας και 

φτάνει μέχρι το δωμάτιο η μυρωδιά των καθαριστικών. Τώρα θα την πετύχω στο 

διάδρομο και θα αρχίσει τις καλημέρες. Βιάζομαι τρομερά. Θα μου λέει ιστορίες 

ατέλειωτες για τα δύο παιδιά της κι εγώ θα προσπαθώ να τελειώσω την κουβέντα 

για να μην καθυστερήσω. Πώς θα γίνει να αποφύγω τη συνάντηση μαζί της; 

Ετοιμάζομαι όσο πιο ήσυχα μπορώ και ανοίγω αθόρυβα την πόρτα.

Τον βλέπω ακριβώς έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας. Έχει πιάσει κουβέντα 

με έναν αλλοδαπό. Ρίχνω μια βιαστική ματιά και συνεχίζω το δρόμο μου.

Απλά μαθηματικά

( Γράφτηκε από την Αλίκη Στελλάτου )

Η Καταστροφή 

Μεγάλος σεισμός έγινε στην μικρή πόλη. Ανάστατοι οι κάτοικοι βγήκαν 

στους δρόμους και στις πλατείες. Άλλος κρατώντας το μικρό παιδί του, 

άλλος την γριά μάνα του΄ μωρά τυλιγμένα με κουβέρτες, παππούδες 

τυλιγμένοι με ρόμπες. Όλοι μαζί ένα αγουροξυπνημένο πλήθος κοιτούσαν 

σαστισμένοι την καταστροφή.

Γέμισαν οι δρόμοι από χώματα και κομμάτια τσιμέντου που ξεκόλλησαν 

από τα σπίτια και κατρακύλησαν μέχρι να βρουν το ένα το άλλο. Τα κλιμάκια 

του Υπουργείου αποφάσιζαν: πολλές οι ζημιές, πολλοί οι άστεγοι, λίγες οι 

σκηνές. Έτσι, άρχισε η καμπάνια. Η τηλεόραση έπαιζε συνεχώς διαφημιστικά 

σποτάκια: «έχεις σπίτι; φιλοξένησε κι εσύ έναν πολίτη» ή «γνώρισε καλύτερα 

τον γείτονά σου, φιλοξένησέ τον» ή ακόμα «φιλοξένησε έναν γείτονα, θα 

μπορούσες να ήσουν εσύ στην θέση του».

Αύγουστος Στρίντμπεργκ, Ο πελεκάνος

(Γράφτηκε από την Para-Mythou)

Το ερέθισμα για τα κείμενα των αναρτήσεων με ετικέτα  

Ένα όνειρο ήταν από την παρακάτω ρήση του Στρίντμπεργκ :

"Σώπασε! Έχω πέσει σε βαθύ ύπνο, είμαι υπνοβάτης, το ξέρω, 

αλλά δεν θέλω να ξυπνήσω! Γιατί τότε δεν θα μπορώ να ζήσω!"

ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

( Γράφτηκε από την Ροζίτα )

Οι μικρές αχυροκαλύβες του χωριού είναι χωμένες μέσα στο πυκνό

πράσινο του δάσους, που απλώνεται απέραντο και απομονωμένο σε 

απόσταση πάνω από 100 χιλιόμετρα από το Τζιμπουτί. Στην άκρη του 

χωριού βρίσκεται το κτίριο του ιατρικού κέντρου. O Στέφανος ετοιμάζει 

βιαστικά τη βαλίτσα του μέσα στο δωμάτιό του. Σε λίγο θα έλθει το 

φορτηγάκι να τον πάρει. Έχει μεγάλο ταξίδι να κάνει. Πρέπει να προλάβει 

την απογευματινή πτήση για Αθήνα.
Δείχνει ταραγμένος και ανήσυχος. Μέσα στο μυαλό του στριφογυρίζει το 

όνειρο που είδε το βράδυ. Ήταν τόσο περίεργο και τόσο ζωντανό. 

Τι μπορεί να σήμαιναν όλα αυτά που είδε; Γιατί νοιώθει τόσο αναστατωμένος;

Ένα άχρηστο όνειρο

( Γράφτηκε από την Αλίκη Στελλάτου )

Αυτό το μεσημέρι δεν την έπιανε ύπνος. Κάθησε στο μικρό φορτωμένο 

γραφείο, έπιασε το στυλό, μάταια. Καμμία έμπνευση. Αφαιρέθηκε. 

Άρχισε να παίζει με τα μαλλιά της. Πιάνει πάλι το στυλό, ζωγραφίζει 

μουτζούρες στο περιθώριο του μικρού, μπλε τετραδίου.

Από το πρώτο αριστερό παραγεμισμένο συρτάρι ξεχείλιζαν τα σημειωματάρια 

τσέπης. Κόκκινα΄ των καθημερινών σκέψεων. Στο δεύτερο συρτάρι, τα μπλε, 

των ονείρων. Ίσως κάπου εδώ να είναι κρυμμένη η έμπνευση. Κλείνει τα μάτια 

και ψηλαφίζει στα «όνειρα». Πιάνει ένα μπλε. Ανοίγει, διαβάζει. 

Η σβούρα του τρόμου

( Γράφτηκε από την Ελισσάβετ  )

Το σπίτι μας είναι ένα διώροφο νεοκλασικό, που ορθώνει αρχοντικά 

το ανάστημά του, παράταιρα, στη διασταύρωση δύο μικρών δρόμων. 

Στο ισόγειο μένουν οι γονείς μου και γω. Από πάνω μένουν δύο 

ανύπαντρες θείες, αδελφές του πατέρα. Αν προσθέσεις τις ηλικίες 

των μεγάλων θα έχεις δυόμιση αιώνες ζωής. Προς μεγάλη μου 

απογοήτευση, το σπίτι δεν έχει κήπο, μόνο μια μακρόστενη αυλή στο 

πίσω μέρος. Ίσα – ίσα χώρος για να παίζω κουτσό. Στη σούδα αυτή 

βλέπει η πόρτα της κουζίνας και το πλυσταριό. Στο βάθος της ξεκινά 

μια σιδερένια στριφογυριστή «σκάλα υπηρεσίας» για τον πάνω όροφο. 

Το χρώμα της έχει μαδήσει με τα χρόνια. Για μένα, όμως, είναι ένας 

ανεξάντλητος κόσμος φαντασίας και παιχνιδιού. «Σταμάτα πια να 

ανεβοκατεβαίνεις» φωνάζει η μητέρα, «θα πέσεις. Καλημέρα σας 

κυρία Παπαδοπούλου» γλυκαίνει τη φωνή της, βλέποντας τη γειτόνισσα 

ν΄ απλώνει τη μπουγάδα.

Το Γραφουργείο στο Hellasnow.gr

Το Γραφουργείο "Οι Δρυΐδες" βρίσκεται στα προτεινόμενα ιστολόγια
του portal Hellasnow.gr ( Δεν περιέχει διαφημίσεις ) που έχει δημιουργήσει
τακτικός επισκέπτης μας.Αν θέλετε να βάλετε μια τάξη στις Διαδικτυακές
σας αναζητήσεις σίγουρα θα σας φανεί χρήσιμο.

31o ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ - ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βραβεία Ποίησης 2010

Το Συμπόσιο Ποίησης, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης τριάντα χρόνων 

αδιάλειπτης παρουσίας του στα ελληνικά γράμματα και της συμπλήρωσης 

των τριάντα χρόνων του θεσμού, θεσπίζει ετήσια βραβεία (1ο, 2ο και 3ο) 

καλύτερου βιβλίου νέου ποιητή.

Τα βραβεία θα αφορούν σε βιβλία που εκδίδονται στη διάρκεια του αμέσως 

προηγούμενου από τη διεξαγωγή του Συμποσίου ημερολογιακού έτους, από 

ποιητές που δεν έχουν υπερβεί το 40ό έτος κατά την έκδοση του βιβλίου τους.

Εφέτος, τα βραβεία θα απονεμηθούν σε ποιητές που γεννήθηκαν έως την 

31.12.1970 και εξέδωσαν ποιητική συλλογή μέσα στο 2010. 

Η Κοκκινοσκουφίτσα ριάλιτι ....

Το ... ποδαρικό για το 2011 στο Γραφουργείο μας έκανε η Μαρίνα
με μια διαφορετική προσέγγιση των παραμυθιών, που θα μπορούσε να
αποτελέσει αφορμή για αναλύσεις......

Από το βιβλίο "Φεγγαράκι μου λαμπρό φέξε μου και γλίστρησα" του
Τζόμπε Κοβάτα:

Βλέπετε, παιδιά, δεν είναι δύσκολο να γράψουμε ένα παραμύθι.
Παίρνουμε δυο τρεις ηλίθιους στην τύχη και τους βάζουμε σε ένα κάστρο ή
σε ένα δάσος...
Να σας δώσω ένα παράδειγμα:

Η Κοκκινοσκουφίτσα είναι ένα παραμύθι που το κατοικούν αποκλειστικά
και μόνο ηλίθιοι.