Μπλεγμένο στις σκέψεις και όχι στα μαλλιά της

(Γράφει η Μαγδαλένα)

Και ξαφνικά βρέθηκα έξω απ’ την τσάντα της Μαρίας και τη ζεστή ασφάλειά

της. Είμαι καιρό εκεί και περιμένω πότε θα βρεθώ στα μαλλιά της ή στα χέρια 

της, στα δάχτυλά της. Χαζεύω τα δάχτυλα της όταν ανοίγει την τσάντα και 

περιμένω πως και πως. Που και που αλλάζω θέση, ταξιδεύω στο σπίτι, μπλέκομαι 

στους ήχους και στις μυρωδιές του σπιτιού αλλά ποτέ στα μαλλιά της.Υπάρχουν 

κι’ άλλα αδερφάκια μου παντού στο σπίτι, στην τσάντα, τόσα που περιμένουν να

πρωταγωνιστήσουν σ’ ένα χτένισμα της. Ίσως αν ήμουν πιο φανταχτερό, πιο 

πολύχρωμο, ποιος ξέρει μπορεί να με χρησιμοποιούσε πιο πολύ. 

Να 'μαι κι εγώ!

(Γράφει η Πόπη)

Βρε Βρε Βρε, για δες. Από κει που ήμουν ένα ρολόι αραχτό σε μια βιτρίνα, 
που πολλοί με φλέρταραν αλλά κανείς δεν με αγόραζε, έγινα και πρωταγωνιστής 
επί σκηνής!! Λοιπόν τι σου είναι η ζωή. Εγώ ήμουν ένα χρωματιστό χαρούμενο 
ρολόι πάνω σε ένα ράφι καταστήματος. Πολλοί με κοίταζαν – με έπιαναν – 
με δοκίμαζαν με κούρδιζαν, αλλά στο τέλος με αγνοούσαν, με άφηναν, και δήθεν 
ανέβαλαν την αγορά μου για μια άλλη φορά. Ώσπου τι ωραία τι καλά!! Μια μέρα 
με αγόρασε η γλυκιά μου Εβίτα. Και το ωραιότερο? 

Βιβλιοπεριπέτειες

(Γράφει η Παναγιώτα)

Η Ελένη συνήθως βρίσκεται σε φασαριόζικα μέρη! Γεμάτα ωραία φασαρία. 
Λατρεύουμε τις φωνές των ανθρώπων που δίνουν ζωή στις ιστορίες μας.

Αν μάλιστα πρόκειται για τις φορές που η Ελένη καταλήγει να βρίσκεται σε 
μια αίθουσα γεμάτη πιτσιρίκια, τότε ακόμη καλύτερα !Λέξεις σκορπάνε στον
αέρα και τα  παραμύθια μας, παίρνουν ζωή και  παρότι  η ιστορία είναι ίδια,
μοιάζει ν’ αλλάζει κάθε φορά που διαφορετικός άνθρωπος την αφηγείται, που
παιδιά την ζωντανεύουν και διασκεδάζουν μαζί της. Αυτά βέβαια είναι τα καλά
του να ζει κανείς μαζί με μια βιβλιοφαγο-συγγραφέα!

Ένα δάχτυλο για μένα

(Γράφει η Μαριέττα)

Χρόνια κλεισμένο σ΄ένα κουτί. Σ΄ένα μικρό αλαβάστρινο κουτάκι με βυσσινί 

βελούδο και περίτεχνα ανατολίτικα σχέδια. Στο σκοτάδι. Ξεχασμένο από τις 

γυναίκες της οικογένειας και τα δάχτυλά τους. Σχεδόν είχα ξεχάσει και εγώ το 

ίδιο από πού ξεκίνησα. Ποιο κορίτσι με πρωτοφόρεσε. Αμυδρά θυμάμαι μόνο 

ήχους κουζίνας, κουτάλες να χτυπούν επάνω μου, παγωμένο το νερό της βρύσης, 

ζεστά ταψιά και τεντζερέδες και κάποτε ένα μικρό ποδηλατάκι που με πάτησε 

και μια βραχνή γυναικεία φωνή που ανήσυχη για την τύχη μου μ΄αναζήτησε.

Και έπειτα για χρόνια σιωπή μέσα στο κουτί. Ούτε κι εγώ ξέρω πόσα. 

Όταν μπήκε φώς έπειτα από καιρό, σάστισα. 

Το δαχτυλίδι της Θάσου

( Της Εβίτας )

Είμαι το δαχτυλίδι της Θάσου. Όχι ότι φτιάχτηκα στη Θάσο δηλαδή, αλλά 
από το νησί αυτό έχω την πρώτη μου ανάμνηση. Πριν ήταν μόνο σκοτάδι. 
Φαίνεται ότι ήμουν μέσα σε κάποιο κουτί και ταξίδευα με φορτηγά, πλοία, 
αυτοκίνητα, μέχρι που έφτασα στη Θάσο τελείως ζαλισμένο. Εκεί με έβγαλαν 
απ’ το κουτί μου και με έβαλαν σε μια βιτρίνα. Θυμάμαι ότι στην αρχή τυφλώθηκα 
από το φως του ήλιου και από τη λάμψη των άλλων κοσμημάτων γύρω μου. 
Δεν ξέρω πόσο καιρό έμεινα εκεί. Είναι λίγο βαρετό να είσαι δαχτυλίδι της βιτρίνας…

Ο μονόλογος μιας βέρας

(Γράφει η Μελίνα)

Υπάρχουν δαχτυλίδια που πηγαίνουν από μάνα σε κόρη και είναι μεγάλης ηλικίας. 

Εγώ είμαι σχετικά καινούριο, αλλά νιώθω σπουδαίο. Ένωσα δύο ανθρώπους και 

με τον καιρό δέθηκα και εγώ μαζί τους. Τους παρατηρώ κάθε μέρα, ώρα και λεπτό. 

Βλέπω πως αλλάζουν οι συνήθειές τους και τι σημαίνουν για αυτούς οι λέξεις 

γάμος, παιδιά, οικογένεια. Όταν ξεγλιστρώ απ’ τα δάχτυλα της Παναγιώτας είμαι 

μόνο μου. Νιώθω βαρύ σαν πέτρα, μέσα στα χέρια των ανθρώπων που με 

περιεργάζονται με το ψυχρό τους βλέμμα, λες και είμαι άψυχο. 

Για το σύγχρονο παιδικό θέαμα

Του Δημήτρη Mπούρα (από την εφημερίδα Καθημερινή)

Ο Σρεκ, ο Ράνγκο, η Πίπη και η Πάτι Τέσσερις ήρωες, δύο ταινίες κινουμένων 

σχεδίων, δύο τηλεοπτικές σειρές, διαφορετικές εικόνες του σύγχρονου παιδικού 

θεάματος

Οταν βλέπεις την αφίσα του «Ράνγκο», περιμένεις να δεις μια ταινία σαν τον 

«Σρεκ». Ο Ράνγκο, όμως, είναι αρκετά πολύπλοκος για χαμαιλέοντα που μόλις 

βγήκε από το αυγό (από την προστατευτική γυάλα των ιδιοκτητών του) και 

σύνθετος για την παιδική αντίληψη, καθώς εξελίσσεται σε ένα περιβάλλον 

κινηματογραφοφιλικών αναφορών. Μικρά παιδιά, τα οποία ουδέποτε ξένισε το 

γεγονός ότι ο Σρεκ είναι τέρας και έχει για φίλο έναν γάιδαρο με ανθρώπινη μιλιά, 

μιλούν με αμηχανία για τον Ράνγκο, που μιλάει και ελληνικά γιατί ο διανομέας 

της ταινίας στόχευσε και στις πολύ μικρές ηλικίες. Θα μπορούσα να αναφέρω ως 

παράδειγμα την 9χρονη κόρη μου, η οποία μετατόπισε το κέντρο βάρους της ταινίας 

από τον ήρωα, που μάλλον της ήταν απρόσιτος, στον μοχλό της μυθοπλασίας 

(την ίντριγκα γύρω από την έλλειψη νερού σε μια πόλη στο κέντρο της ερήμου) και 

απλώς συμπέρανε ότι το νερό είναι πολύτιμο αγαθό.

Εικονογραφημενο βιβλίο δια χειρός...

Κατερίνας ( ΙΙ )

Όταν τα παιδιά θυμώνουν και τα κάνουν όλα λίμπα ...

Της Μαρίας Tοπάλη (από την εφημερίδα Καθημερινή)

Συζήτηση, χιούμορ και μια ζεστή αγκαλιά, οι τρόποι αντιμετώπισης 

του παιδικού θυμού

Το 1988 γνωρίσαμε τον «θυμωμένο Αρθουρ», χάρη στον οποίο ο Ιάπωνας 

Satoshi Kitamura κέρδισε το βραβείο «για τον πιο εντυπωσιακό νεοεισερχόμενο 

στη βρετανική εικονογράφηση» (1983): «Φτάνει!», είπε ο παππούς του. «Σταμάτα 

πια». Αλλά ο Αρθουρ δεν σταμάτησε. Και έγινε ο θυμός του μεγάλος σεισμός 

που ράγισε τη γη απ’ άκρη σ’ άκρη, όπως ραγίζουν τα αυγά στα χέρια ενός γίγαντα. 

«Φτάνει!», είπε η γιαγιά του. «Σταμάτα πια». Αλλά ο Αρθουρ δεν σταμάτησε. 

Και έγινε ο θυμός του παγκόσμια έκρηξη...Τον ερχόμενο Μάιο θα γνωρίσουμε τον 

«Θυμό της Αλίνας», με μιαν ονειρική γαλλική εικονογράφηση: «Η Αλίνα είναι τόσο 

θυμωμένη, που τα μαλλιά της σηκώνονται ψηλά και ανοίγουν σαν φωτοστέφανο 

που τρέμει γύρω απ’ το πρόσωπό της. Τόσο θυμωμένη, που τα μάτια της λαμπυρίζουν 

σαν αστέρια που θα μπορούσαμε να δούμε ακόμα και στην ηλιόλουστη μέρα. Τόσο 

θυμωμένη, που μόλις οι πατούσες της αγγίζουν το ξερό χορτάρι, αυτό παίρνει φωτιά. 

«Μωρό μου», της λέει η μητέρα της καθώς επιστρέφουν στο κρυστάλλινο παλάτι, 

«νομίζω πως υπερβάλλεις. Είσαι λίγο κακομαθημένη...».

Παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου - Tα e - books.

Tης Ε.Σβορώνου (Ερευνητές, 1/4/2011)

Σκηνή πρώτη.

-Αμάν βρε γιαγιά, άσε λίγο το μαραφέτι και φτιάξε μου μια ντομάτες γεμιστές.
-Ναι, ναι, χμμμμ, έρχομαι….Κάτσε, γιατί τη ζητάει σε γάμο.
-Άσε το σου λέω επιτέλους! Έχουμε να δούμε ζεστό φαγάκι…
-Ελπίζω να μην πει το ναι η ηρωίδα. Είναι αχρείος. Κι αυτή μια ομορφιά.  

 Αχ το κορίτσι…
-Για να δω, που είναι όμορφη…
-Νάτηνα. Λάμπει το κορίτσι.
-Σιγά την ομορφιά. Κάνε ζουμ.
-Να, δες τα μάτια της. Καθαρό βλέμμα. Το μάτια είναι η ψυχή…
-Καλά, καλά. Ξέρω. Τα γεμιστά που λέγαμε.
-Ωχού για εγγονός…Κάτσε. Κάνω κλικ στο βιβλίο συνταγών της Ρίτας Γεμιστού. 

Είναι άσσος στα γεμιστά. Και ξέρει κάτι μυστικά…