Η ΜΙΚΡΗ ΒΙΟΛΕΤΑ και το χάρτινο καράβι

( Γράφτηκε από την Μαρία Χ. )

Η Βιολέτα ήταν πολύ θυμωμένη σήμερα. Μα γιατί την στέλνουν στο σχολείο;

Αφού δεν τα καταφέρνει. Και δεν έχει άδικο η δασκάλα να την μαλώνει! Ή θα 

πειράζει τους συμμαθητές της ή θα ονειροπολεί όλη την ώρα. Να, σήμερα 

φανταζόταν ότι πετάει στα σύννεφα καβάλα σε κάτι τεράστια πουλιά! Αν είναι 

ποτέ δυνατόν.

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΑΛΤΟ

(Στάλθηκε από την Loukritia) 

Βράδυ παραμονής Χριστουγέννων!!
Έξω έκανε πολύ κρύο και το χιονόνερο είχε αρχίσει ένα τρελό χορό.
Ο Νικόλας, μαζί με τη μικρή αδερφή του, τη Νεφέλη έπαιζαν με το

μουσικό κουτί δίπλα στο φανταχτερό, στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Ήταν ένα κατακόκκινο, όχι πολύ μεγάλο κουτί που με το που το άνοιγες 

έβγαζε χριστουγεννιάτικες μελωδίες, ενώ ένας μικρός Άη Βασίλης χόρευε 

πάνω στο καπάκι κρατώντας το σάκο του. 

ΕΝΑΣ ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ... ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΦΛΥΤΖΑΝΙ !

(Γράφτηκε από την Loukritia)

Η Μαργαρίτα, ήπιε την τελευταία γουλιά καφέ από

το φλυτζάνι και συνέχισε την κουβέντα με τη φίλη

της, τη Μάρω.

- Έτσι που λες φιλενάδα, δε φτάνει που μου ‘κανε

αύξηση η σπιτονοικοκυρά, έμεινα και χωρίς δουλειά.

- Τι να σου πω ρε Μαργαρίτα…. όλα μαζί έτυχαν γαμώτο,

 είπε η Μάρω

- Ναι, τώρα πρέπει να τύχει και μια τρίτη αναποδιά για να

 τριτώσει το κακό, συνέχισε η Μαργαρίτα γελώντας.

- Ξέρεις όμως κάτι; σε χαίρομαι, τής είπε με σοβαρό ύφος

 η φίλη της, το αντιμετωπίζεις με χιούμορ, μπράβο σου!

Εγώ στη θέση σου θα είχα τρελαθεί.

Εκείνη τη στιγμή άρχισε να χτυπάει το τηλέφωνο.

Μια μικρή ιστορία ...

( Γράφτηκε από την Loukritia )

 Μια φορά κι ένα καιρό, στις 5 του Απρίλη
και μέρα Σάββατο, ήρθε στη ζωή ένα κοριτσάκι.

Ζωηρό παιδάκι, βλέπετε Σαββατογεννημένο,
τσαχπίνικο, όμορφο και αγαπητό σε όλους.

Και το όνομα αυτής… Λουκρητία! Έκανε παρέα

και έπαιζε με όλα τα άλλα παιδάκια στη γειτονιά.

Πήγαινε στο σχολείο και διάβαζε πάντα

γιατί aγαπούσε πολύ τα βιβλία.

Το όνειρο της ήταν να σπουδάσει Ιατρικά

επαγγέλματα για να βοηθάει όσους είχαν

ανάγκη.

Μα οι Μοίρες είχαν άλλα σχέδια

για τη Λουκρητία …

Σαν ήταν Σάββατο, τη μέρα που ΄ρθε

στον κόσμο, οι Μοίρες ήπιαν πολύ,

μέθυσαν και μπέρδεψαν τα γονίδιά της.

Καθώς μεγάλωνε και γινότανε ολόκληρη

κοπέλα, δε μπορούσε να σταθεί στα πόδια

της, κι έτσι στο τέλος, κάθισε σε αναπηρικό
καροτσάκι.

Όμως δε το ΄βαλε κάτω και έμαθε πολλά

άλλα.Τελειοποίησε τα Αγγλικά της, έμαθε

Ιταλικά και Γαλλικά. Έκανε μαθήματα
Πληροφορικής και πήρε πτυχίο.

Άρχισε να εργάζεται ως Υπάλληλος

Γραφείου, ευτυχισμένη και ευχαριστημένη

με όσα είχε καταφέρει.

Τώρα πια είναι σε θέση να πει έζησαν

αυτοί καλά μα εκείνη, βλέπει τη ζωή της

κάθε μέρα και καλύτερα !!!

ΤΕΛΟΣ

Το χαμόγελο της Δάφνης

-Δάφνη! Μηχανολόγα μου γλυκιά! Να μεγαλώσεις γρήγορα, να πάρεις στα χέρια σου την οικογενειακή επιχείρηση!

Η Δάφνη, χάρισμα θεού πως την λέγανε οι δικοί της, ήταν ένα τρυφερό κορίτσι. Καλή μαθήτρια, άκουγε πάντα με προσοχή τον πατέρα της, τον Γιώργο. Τον θαύμαζε και τον λάτρευε μαζί. Η μάνα της, στοργική και έξυπνη, είχε αφοσιωθεί στην οικογένειά της, εγκαταλείποντας την δική της επαγγελματική σταδιοδρομία. Με το μικρό της αδερφό, έπεφτε κανένας καυγάς, γιατί την πείραζε συνέχεια, μα μπορούμε να πούμε με σιγουριά, ότι η Δάφνη μεγάλωσε σ’ ένα περιβάλλον, ιδιαίτερα ευνοϊκό, που θα την βοηθούσε να βρει τα μονοπάτια της και να ανθήσει.

Άλλο ένα γράμμα

Αγαπημένε μου Μιχάλη,

Είναι Τετάρτη μεσημέρι και έχουμε ένα διάλειμμα δύο ωρών από το σεμινάριο δημιουργικής γραφής και, λίγο το σεμινάριο λίγο οι ερωτήσεις των ανθρώπων που γνώρισα εδώ, μου ήρθε η σκέψη να σου γράψω ένα γράμμα, όπως τότε που πρωτογνωριστήκαμε, όλα τα πέντε χρόνια που αλληλογραφούσαμε μέχρι να έρθω οριστικά στην Αθήνα.

Εδώ πολλοί με ρωτούν, “τι κάνει μία Γαλλίδα στην Ελλάδα;” Ακόμα αναρωτιέμαι, χωρίς τις φωτογραφίες από τα ταξίδια του πατέρα μου, δίχως το μικρόβιο των αρχαίων ελληνικών και χωρίς την τύχη να περάσω όλα τα μαθήματα εκείνο το καλοκαίρι, θα είχα άραγε ξεκινήσει εκείνο το πρώτο ταξίδι μου στην Ελλάδα; Κομμάτι της ζωής μου η Ελλάδα και πρίν σε γνωρίσω. Να 'ναι μήπως αλήθεια ότι το σύμπαν συνωμότησε για να συναντηθούμε;

Η Χριστίνα έγραψε για το ...

Πράσινο Τσάι 

Εκείνη τη μέρα είχε πάει νωρίς στο γραφείο. Κοίταξε από το παράθυρο, ήπιε μια γουλιά πράσινο τσάι και σκέφτηκε τις δουλειές που είχε για σήμερα. Πάλι θα έφευγε αργά. Είχε λοιπόν λίγο χρόνο να θυμηθεί. Το είχε ανάγκη σήμερα.
- Ας μιλήσουμε για τις σχέσεις μας.
Η φωνή της δασκάλας της απ΄τη σχολή Χιλλ ήρθε στο μυαλό της. Το σχολείο της είχε καλλιεργήσει το μικρόβιο του ανήσυχου πνεύματος από νωρίς. Γι΄αυτό είχε παρατήσει τη Νομική στο πρώτο έτος. Το Αστικό Δίκαιο της προκαλούσε ασφυξία. Έδωσε κρυφά εξετάσεις την επόμενη χρονιά και πέρασε στο Ιστορικό Αρχαιολογικό στη συμπρωτεύουσα. Μεγάλος έρωτας. Τόσο μεγάλος που, όταν τελείωσε, της άρεσε να ξεχωρίζει το αγγελάκι του Μιχαήλ Άγγελου από το αγγελάκι του μαθητή του.
Άλλη μια γουλιά πράσινο τσάι, Η Φιλελλήνων είχε αρχίσει να γεμίζει το ίδιο και το γραφείο. Η μυρωδιά του καφέ έντονη.
«Έχω λίγο χρόνο ακόμα», σκέφτηκε.

Carpe diem

-Kυρία Άννα, μπορώ να πάω στην τουαλέτα ;
-Ναι Φέμι, γρήγορα όμως.

Ο Φέμι διασχίζει την αίθουσα στον ρυθμό ενός τρελού ραπ. Λες κι ακούει μια μουσική
από ένα παλιό juke box που υπάρχει στο κεφάλι του.Τα παιδιά γελάνε.

-Φέμι…σοβαρός σε παρακαλώ.

Η κυρία Άννα προσπαθεί να μη γελάσει. Σκέφτεται ότι αυτό το αραπάκι είναι ό,τι πιο
αξιαγάπητο της έχει τύχει στην πολύχρονη περιπλάνησή της στα σχολεία του κόσμου: 
Κέρκυρα, Άγιος Παντελεήμονας Αττικής, καθολικό σχολείο Corpus Christi, Ηνωμένο
Βασίλειο, Πετράλωνα, Μενίδι, ξανά Άγιος Παντελεήμονας.

-Κυρία, θα παίξουμε κανένα μιούζικαλ;